پناهگاه مسلمين خواهى بود . تفسير عمومى خطبهء صد و سى و چهارم 2 - و قد توكَّل اللَّه لأهل هذا الدّين بإعزاز الحوزة . . . ( 1 ) همان خدائى كه مسلمانان را بدون سپاه فراوان و بدون كمترين تجهيزات پيروز فرمود ، زنده و ابدى است ، تو مطابق تكليف خود عمل كن بار ديگر عظمت روحى امير المؤمنين عليه السلام در اين مشورت آشكار مىگردد ، اگر اين وارسته از همهء آلودگىها و اين آراسته با همهء فضائل انسانى ، كمترين هوى و هوس و خودخواهى در درون داشت ، و اگر اين تجلىگاه جمال و جلال الهى ، مىخواست از سياست ماكياولى براى بدست آوردن جاه و مقام ، استفاده كند ، دست به اغوا و فريبكارى مىزد و عمر بن خطاب را از مركز ثقل سياست دور مىداشت و آن گاه براى پيش برد اميال سياسى معمولى خود اقداماتى مىكرد ، ولى حقيقت و تاريخ شهادت مىدهد كه او على بن ابي طالب بود و تا آخرين لحظات زندگى خود در اين دنيا هم على بن ابي طالب ماند تا به ديدار خداوندى نائل آمد . دقت كنيد ، ببينيد على عليه السلام با چه استدلال محكمى و با چه اخلاصى عمر را ارشاد فرمود كه تو براى جنگ بسوى دشمن حركت مكن ، خداوند متعال با اين چاره جوئىها و با توسل به اين گونه فعاليت نبود كه مسلمانان را پيروز فرمود ، زيرا هنگامى كه خداوند عز و جلّ اخلاص و تكاپو و عظمت روحى و گذشت مسلمانان

--> ( 1 ) بدانجهت كه محتواى سخنان امير المؤمنين عليه السلام ، در نهايت وضوح بود ، لذا نيازى به تفسير همهء جملات ديده نشد .